Vind jij het leven niet leuk meer?

‘Ik vind het leven niet leuk meer’.
Dit item kwam aan de orde in mijn besloten Facebookgroep Leven na Borstkanker.
En ik was geschokt om te lezen dat dit gevoel gedeeld werd door veel meer vrouwen.

En hoewel ik geschokt was, kan ik het in zekere zin ook wel begrijpen.
Als je bent veranderd waardoor mensen je niet meer begrijpen.
Als lichamelijke beperkingen maken dat je niet meer kunt wat je kon.
Als je plannen die je had niet meer kunt uitvoeren.
Als het leven steeds minder lijkt te worden.

Toch wil ik hier ook een ander geluid laten horen.
Niet om aan de ervaring van wie dan ook afbreuk te doen.
Iedereen ervaart en voelt het op haar eigen manier.
Maar wel om jullie aan het denken te zetten.

Vaak vinden we het leven niet ‘leuk’ meer als het niet voldoet aan de verwachtingen die wij ervan hadden.
Als er minder mogelijk is dan vroeger.
Als we meer willen, dan we kunnen.
Als er dagelijks pijn en bewegingsbeperking is.
Als wij mensen kwijtraken en wij ons onbegrepen voelen.
En geloof me, ik weet dat dit echt heel zwaar zijn.

Maar …… op deze manier laat je je geluk afhangen van externe omstandigheden.
En je gaat er van uit dat het niet in jouw macht ligt om iets te veranderen.

Stel nou eens dat het niet de omstandigheden zijn, die jouw leven leuk moeten maken.
Maar dat jij zelf degene bent die waarde en betekenis kunt geven aan je leven.
Van binnenuit, door het van dag tot dag te leven.

En dit is voor mij geen theorie.
Al ver voordat ik borstkanker kreeg, had ik te maken met pijn en fysieke beperkingen.
Ik heb heel veel activiteiten op moeten geven.
Soms ben ik daar nog even verdrietig over en voel ik een steek van gemis.
Maar het dwong mij om naar mezelf te kijken.
Verder te onderzoeken wat leven is, wie wij zijn en wat de zin is van ons bestaan.
En met vallen en opstaan ben ik gekomen waar ik nu sta.

Levenskracht is een vonk die niet dooft, tenzij wij ontmoedigd raken.
Tenzij wij het opgeven en geloven dat het plezier in het leven nooit meer terug zal komen.

Opgeven en berusting zijn doodlopende wegen.
Het betekent dat je het hoofd in de schoot legt.
Een conclusie trekt die in steen gebeiteld staat en daardoor nooit meer zal veranderen.

Ontmoediging en berusting hebben niets te maken met acceptatie.

Daadwerkelijke acceptatie wakkert je levenskracht juist aan.
Omdat alle energie die gaat naar verzet, vergelijken en achteromkijken, kan worden ingezet voor leven.

Vanuit die acceptatie ontstaat ruimte.
Zolang je leeft is er beweging.
Zolang je leeft is er altijd verandering mogelijk.
Anders dan het was.
Anders dan je misschien gehoopt en verwacht had.
Maar onmiskenbaar aanwezig.

En maakt dat het leven in zichzelf al niet mooi en waardevol?
Misschien ben je het met mij eens, misschien helemaal niet. Misschien heb ik je aan het denken gezet.
Laat hieronder gerust een reactie achter, ik ben benieuwd om te horen hoe het voor jou is.

Zou je hierover om over andere uitdagingen die je tegenkomt in je leven na borstkanker is het mij willen praten?
Meld je dan aan voor een gratis gesprek via Skype of WhatsApp bellen van 30 minuten. Ik garandeer je dat je daarna een aantal nieuwe inzichten en handvaten hebt om mee verder te gaan.
Zodat ook jij weer snel je draai kunt vinden in een wereld die op zijn kop heeft gestaan.

  • Anja Boom
    Beantwoorden

    Beste Martha,

    Ik heb na mijn borstkanker veel moeite gehad om mijn weg weer te vinden. Zelfs door verplicht stoppen met antidepressiva (i.v.m. Tamoxifen) in een zware depressie gekomen. Je weg terugvinden binnen je relatie, gezin, familie, vrienden is moeilijk, ik dacht dat ik op den duur weer dezelfde moest zijn. Ik ben erg vaak moe, concentratieproblemen etc.
    Nu gaat het steeds een beetje beter, ik kan weer genieten van mijn gezin, man en als er nog energie over is met andere mensen. Ik zou het fijn hebben gevonden als daar veel meer aandacht voor was.
    Groet, Anja Boom

    • Martha Rijkmans
      Beantwoorden

      Beste Anja,
      Jij bent wel een hele weg gegaan, zeg. Maar wat fijn dat het nu wel weer wat beter gaat. Langzamerhand begint door te dringen in de medische wereld dat het nog niet klaar is als de behandelingen zijn afgelopen.
      Gelukkig wel, want er vallen veel vrouwen tussen de wal en het schip. Dat is ook de reden dat ik met Leven & Zo begonnen ben.
      En ik ga jou in het gratis gesprek nog wat verder helpen!
      Fijne dag en hartelijke groet, Martha

Plaats een reactie

Laatste berichten
Een vrouw staat naast een dikke boom in het park. Het is voorjaar en het licht schijnt zacht door het prille groen. Ze kijkt blij en tevreden.