Neem je kracht terug - Leven&Zo

Neem je kracht terug

Een vrouw staat aan de haven. Haar haar waait omhoog en zij houdt het in bedwang met haar rechterhand. Zij draagt een felblauw jasje en een blauw wit gestreepte blouse. Zij kijkt in de verte en glimlacht.‘Waaraan geef jij je kracht weg?’, vraag ik haar tijdens het coachgesprek.
Ze kijkt me verbaasd aan en vraagt: ‘Hoe bedoel je?’
Mijn vraag volgt op een lang verhaal, dat moet verklaren waarom het niet goed gaat.
Haar lichaam dat nog niet wil, de omgeving die het niet begrijpt, haar werkgever die het allemaal maar gezeur vindt en nog veel meer.
En borstkanker is de grote boosdoener.

Er gebeuren in het leven veel dingen die we niet in de hand hebben.
Vanuit het niets blijk je borstkanker te hebben.
Je werkgever begrijpt niet dat je nog steeds niet je volledige uren kan maken.
Vrienden zeggen dat je nu maar weer eens gewoon mee moet doen.
Allemaal dingen die gebeuren.

De belangrijkste vraag is wat je ermee doet.
Raak je ervan in de put, wind je je er eindeloos over op, of varianten daarvan?
Het zijn allemaal reacties waarmee je jezelf tot slachtoffer van de omstandigheden maakt.
Je wijst naar alles wat er de ‘oorzaak’ van is dat jij nog niet lekker in je vel zit.
En wees eens eerlijk: geeft dat je een beter gevoel? Vast niet, want het maakt je vooral machteloos.

Dat komt omdat je als slachtoffer je kracht weggeeft.
Je legt het hoofd in de schoot en geeft het op of je blijft verongelijkt vechten tegen de windmolens.
Vaak heb je een voorkeur voor één van beide reacties.

Maar waarom doen wij dit dan vaak toch?
Dat komt omdat alles twee kanten heeft, ook het slachtofferschap.
Het heeft namelijk ook een comfortabele kant.
Je hoeft niet naar binnen te kijken, want alles komt immers doordat borstkanker je is overkomen.

Naar binnen kijken kan heel ongemakkelijk zijn.
Het laat je zien in welke oude patronen je vastzit. Patronen die maken dat jij je kracht weggeeft en verantwoordelijkheid uit de weg gaat.
Dat je borstkanker hebt gehad, kun je niet ongedaan maken. Maar je kunt wel verantwoordelijkheid nemen voor hoe je daarmee omgaat in de rest van je leven.
Daarmee neem je regie en win je je kracht terug, ook al gaat dat niet altijd gemakkelijk.

En ik weet dat we allemaal wel eens van die momenten hebben, waarop we zwelgen in zelfmedelijden of boos zijn op wat er gebeurt.
Dat is alleen maar menselijk.
Waar het om gaat is om dit te onderkennen en er niet in te blijven hangen.
Als ik het bij mijzelf zie, dan zeg ik: ‘Hé je doet weer slachtoffer’. Waarom ‘doet‘? Omdat ik er dan voor kan kiezen om het niet meer te doen en mijn focus te verleggen.

Zolang je de buitenwereld of de omstandigheden de schuld blijft geven, doe je jezelf tekort.
Je geeft je kracht om invloed uit te oefenen op je leven en de toekomst, weg.
En daarmee sta je toe dat borstkanker je leven blijft beheersen.

Terug naar het coachgesprek.
Het kostte haar even tijd om dit tot zich door te laten dringen. Het was confronterend, maar het opende haar wel de ogen en vanaf dat moment begon zij uit het dal te klimmen.

Wat doet dit bericht met jou? Geeft het je nieuwe inzichten? Herken jij het bij jezelf, of wil jij juist alles zijn behalve slachtoffer?
Ik ben heel benieuwd. Laat je het hieronder in het commentaar weten?

 

  • Patricia
    Beantwoorden

    Hoe herkenbaar! Na een afschuwelijke week vol emoties, onbegrip en irritaties kwam ik tot dezelfde conclusie: Slachtoffer had zich even lekker uitgeleefd. Meteen na dat besef komt de keuze om het anders aan te pakken. En ja, Slachtoffer mag af en toe nog best even zwelgen in zelfmedelij. Maar nu ik er weer van bewust ben, kan ik het makkelijker en sneller omzetten. Wel is het heel hard werken om steeds maar weer bewust te zijn van hoe je je voelt en om andere keuzes daarin te maken.
    Acceptatie van wat borstkanker allemaal met je doet is een moeilijke, lange weg om te gaan.

    • Martha Rijkmans
      Beantwoorden

      Hoi Patricia,
      Slachtoffer mag zich zo af en toe best even uitleven. Dat hebben we allemaal wel eens. Maar de sleutel is inderdaad om het te herkennen, naar jezelf te glimlachen en het om te buigen.
      En dat het voor jou voelt als hard werken, begrijp ik goed, want bewust-zijn vraagt veel aandacht. Maar je zult ook zien dat het na verloop van tijd steeds beter gaat.
      Dank je wel voor je reactie.
      Lieve groet, Martha

  • Ineke marsman
    Beantwoorden

    Hallo Marijke , ik kan mij niet vinden in dit verhaal , bij mij is drie jaar geleden borstkanker ontdekt .
    En ik ben door een diep dal gegaan. Alles wat maar mis kon gaan ging mis .Ben in die tijd op handen gedragen , en 400 kaarten en 100 bossen bloemen gehad .Hartverwarmend !Maar kan zeggen dat ik mijn leven weer heb opgepakt , zwem elke morgen om 7 uur drie kwartier en als het weer toelaat gaan we heerlijk fietsen .
    Heb veel aan mijn geloof daar wordt ik door gesterkt .Heb een lieve man en lieve (klein) kinderen , kan er goed over praten , maar het beheerst niet mij leven ! Er zijn nog zoveel mooie dingen om voor te leven !

    • Martha Rijkmans
      Beantwoorden

      Hoi Marijke,
      Wat fijn om te lezen dat het goed met je gaat en dat borstkanker je leven niet meer beheerst. Dat is ook waar het om gaat. Dat je het leven voluit durft te leven. Weer kunt genieten van je gezin, je vrienden en familie zonder dat borstkanker daar als een schaduw overheen hangt.
      Ik wens je het allerbeste en geniet van het leven.
      Lieve groet, Martha

Plaats een reactie

Laatste berichten
Een vrouw zit op een bankje in het bos. Ze draagt een blauwe sjaal en heeft halflang donkerblond haar. De zon tovert lichtvlekken op haar gezicht.een mintgroene koffer, maar daarop een blauw wit gestreepte handdoek en een roze zonnehoed met zonnebril. Vakantietijd.